از من که گذر می کند این ثانیه های بودن

گویا

به فتح بزرگی رسیده ام

که تو در من هنوز می تپی

و گاه که

هر عبور لحظه ای

سنگین تر از نبودنت می شود

گویا

به قعر تار ترین

انحنای شکست می رسم 

شاید فتح تو

ساده از کنار جریان زندگی می گذرد

ولی چرا من

هیچ گاه فاتح نبوده ام ؟

* سیمین *

کمی از شعر های مسموم  را

در تو خورانده ام

مسموم واژه هایم که باشی

همیشه مال من خواهی بود

و کمی عطر تنم را

روی جانت جا گذاشته ام

هر جا  که باشی

من با تو خواهم بود 

و تو را در ناب ترین عشوه هایم

به اسارت گرفته ام

هرجا که قفسی بود

به یاد قفس واژه های من خواهی بود

و در تو نفسم را

میخکوب کرده ام

هرجا که باشی

نفسم

از تو عبور خواهد کرد

* سیمین*

در تن مسیحایی تو

در عطر مریم وار چشم های تو

گوشه ای مات و مبهوت

غرق در خلوص واژه هایت

جان باخته ام

و خوشه هایی از

انهدام تو در من

کشیده ام

به تاب زلف پیچکیم

* سیمین*

کمی از تو در خودم با فته ام

و کمی درحظ  یک مزه مانده ام

چه شیرین بود این طعم و چشیدن ها

ولی افسوس

جیره فردامان

به یک اتفاق مربوط می کند خود را

و در بساط یک صبحگاهان

شاید کمی از یک التهاب باقی مانده باشد

و وای چه دل انگیز است آن طعم

که من بلعیده بودم

و در هیجان افسون مانده بودم

وای چه هوس انگیز بود

این کهنه بوسه آخر

* سیمین * 

کمی نگاهم کن

مثل یک کودک

در هجای واژه های الفبایی که هر گز نیاموخته .

کمی تامل کن

امروز می خواهم

واژه تازه ای را

به دفتر مشقم هدیه کنم .

واژه ای که از جنس هیچکدام از واژه ها نیست 

کمی در من خودت را مرور کن

می خواهم

به آغوش کودکانه ام

تو را هدیه کنم

کمی در صدای من درنگ کن

می خواهم

نام تو را بخش بخش بخوانم

حالا بگذار

با آستین لباس شعر هایم

بخار عینک سیاهت را پاک کنم

تا کمی بیشتر مرا ببینی

می خواهم

از دور  بادبادکی از شور درونم هوا کنم .

دستم را ببین

همان که تکان میدهمش

به سوی آفتاب .

چشمت را نبند

به سوی من آغاز شو

می خواهم

روی ساحل افکار تو

کمی خود را رها کنم .

* سیمین *

تو را که دیکته می کنم

سر خط هیچ دفتری

طاقت ماندنش نیست

با که پریده ای تو

که هیچ کتاب عشق من

توان خواندنت نیست ؟

* سیمین*

ساز هایی که کوک نمی شود

و دست هایی که ریتم هیچ  سازی را

به خراش نمی کشد ،

دلم را آشوب می کند .

تکرار همه هجای نت ها

سخت مرا درگیر یک اتفاق کرده .

و چشم هایم را که می بندم

آواز ننواخته یک حس را

هزار بار تکرار می کنم .

انگار من با یک کوک نا موزون

همه خودم را باخته ام

و با یک شعر بی قافیه

بار ها در خود پیچیده ام

و به وزن هیچ شاعری

ایمان نمی آورم

رقم زده ام گله هایی را

در بطن باور هایم

و من سخت درگیر یک

ساز به آهنگ ننشسته

و یک شعر به وزن نرسیده ام

* سیمین * 

جان همه شعر هایم تب دارد

پاشویه کردم واژه را

آب تشت خاطرم

سخت ملتهب شد ، گَر گرفت

* سیمین *

آن روز که مادرم مرا زایید 

خالی شد از من

و من همان روز

پر شدم از یک دنیا احساس

نمی دانم

وقت زایش این افکار متلاطم کی خواهد بود ؟

مادرم از من در تنش خم نشد هرگز

اما من خم شدم از اینهمه من بودن در تنم 

* سیمین *

کاش کسی مرا صدا نمی زد

در  عبور جاده ها

تا به سلامت جان به در برم

از هجوم واژه ها

کاش می شد فصل دلتنگی را

از چوب خط زندگی حذف کرد

کاش کسی نمی گفت آی زن

پیرهن خاطراتت پوسید

نمی گفت گوشواره شعر هایت

تک مانده در گوش روزگار

کاش می شد کسی صدا نمی زد نامم را

آی سیمین

واژه هایت بوی شرجی بودن و نم دارد

کسی نمی گفت هرگز

چشم هایت به کتابی زل زده

که هر گز هیچ کس دست خطی روی آن ننوشت

کاش مثل کاغذ که به رقص در می آید با باد هوا

من به رقص فریاد می شدم در صدا

کاش کسی مرا صدا نمی زد

*سیمین*

یک گاز ساده

به آن میوه سر بسته احساس دلت

کافی بود

تا به طعم گس آن پی ببرم

و کمی پای کوبی کودکانه

روی آن جاده همیشه بن بست

 کفایت می کرد

تا به غبار هرگز آفتاب ندیده چشمت

پی ببرم

کمی زاغ سیاه

بودنت را چوب زدن کافی بود

تا بدانم که

تو به دنبال طعم نابی

از بودن بودی و بس

*سیمین*

چشم هایم به پای چشم های تو تباه شد

دست هایم به خاطر خاطره هایت فنا شد

چه بی رحمیست اینگونه مردن ها

احساس من در راه به تو رسیدن ها رها شد 

بندی از رخت تنهایی من باز کنید

به هوای دل بیچاره من نوای تازه ای ساز کنید

حجم این خاطره زیر آوار نگاه ، سخت سنگین است

محض خاطر ما ، فصل تازه ای آغاز کنید

هنوز فکر میکنی ساده ام که دل باختم ؟

ساده ام که روی یک حباب خانه ساختم ؟

به گمانم عاشقی درد سختیست

 که من بی مهابا از آن کوه ساختم

با عبور از کنار آن فواره هر بار

سیل اشک است که جاری می شود

ماتم و عشق است که پر و خالی می شود

جان بی تو  به لب آمدست دیگر

این همان اشک است که بر گونه راهی می شود




* سیمین *

گاهی به سخاوت باران شک  می کنم

مثل همان روز هایی که

به بخشش چشم های تو شک داشتم

گاهی به آفتاب حسادت می کنم

مثل همان روز هایی که

به بودن آفتابی تو حسادت می کردم

گاهی به دنیا بدبین می شوم

مثل همان روزهایی که

به رفتن های تو بدبین بودم

گاهی به همه پرندگان خدا ناسزا می گویم

مثل آن روز که

تو قصد رفتن داشتی و من هیچ نفهمیدم

و به خود ناسزا گفتم

* سیمین *

امروز کوله باری دارم
پر از خودم
پر احساس نابم
پر از شور و عشق
پر از بودن

و گاهی هم
این کوله بارم
تکه هایی از دلتنگیست

امروز نقش گلبوته های دو چشمی
روی پلک خواهش های من
سوسو می زند

امروز لحظه های ناب من
با خورشید تقسیم می شود

امروز چه دیوانه ام ، مستم
سخت به دنبال خودم هستم

نمی دانم

شاید کسی از من ندارد خبری

ولی مانده از من
روی قلب یک نفر، اثری

شاید که نشود
تعبیر این خواب را با کسی گفت
ولی من خواب باران دیدم
خواب آب و رود و چشمه ساران دیدم

من زیر یک حجم وسیع

از دل دادگی ها و عاشق ها

از همه دنیا عاشق تر بودم
رنگ چهره ام
از همه چهره ها آفتابی تر بود

چه طلوعیست امروز

* سیمین *

پشت تمنای چشم های تو

چشم گذاشته ام

مثل همان کودکی هایم

روی دلم حباب آرزو کاشته ام .

صبح به صبح

پای باغچه بودن تو

می شوم باران و می بارم

چه طلوعی می شود آن روز

که من خورشید را 

برای چشم های تو می خوانم

در من طلوع می شوی

با من غروب می کنی

چه حسی دارد آن فصل با تو بودن ها

چه شوری دارد از تو گفتن ها

و همه دلهره ام این است

نکند روزی بشود

تن تب دار من و

واژه سرخ دل و 

حجم سنگین خواستنم

نگذارد که ببینم

تو از پشت نقاب چهره ات طلوع کرده ای

* سیمین *